Jak uzyskać zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym?

Tymczasowe aresztowanie jest najbardziej uciążliwą formą  formą pozbawienia wolności. Osoba tymczasowo aresztowana  doznaje wielu ograniczeń w zakresie jej odwiedzin przez osoby najbliższe, korespondencji z osobami spoza Aresztu Śledczego oraz poruszania się na terenie Aresztu Śledczego w porównaniu z innymi osadzonymi odbywającymi karę pozbawienia wolności na podstawie prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo. Te ograniczenia wynikają z celu stosowania środka zapobiegawczego w postaci  tymczasowego aresztowania wolności, jakim jest zapewnienie prawidłowego toku postępowania karnego, a więc uchronienie tego postępowania przed bezprawnymi działaniami podejrzanego lub oskarżonego o przestępstwo. 

Okres tymczasowego aresztowania jest bardzo uciążliwy dla aresztowanego i jego rodziny. Trwający czasami wiele miesięcy okres  osadzenia w Areszcie Śledczym sprawia, że wielu aresztowanych załamuje się psychicznie. W tym sensie każdy areszt tymczasowy stawia podejrzanego/oskarżonego w bardzo trudnej sytuacji procesowej. Wielu aresztowanych przyznaje się do popełnienia przestępstw, których w rzeczywistości się nie dopuścili w nadziei na uchylenie tymczasowego aresztowania i zwolnienie z Aresztu Śledczego. 

Regularny kontakt osoby aresztowanej z rodziną ułatwia jej przetrwanie tego trudnego okresu. Dlatego postanowiłam napisać artykuł poświęcony zagadnieniu kontaktu osób aresztowanych z osobami najbliższymi.

Zgodnie z art. 217 § 1 kodeksu karnego wykonawczego na widzenie z osobą tymczasowo aresztowaną  wymagana jest zgoda:

  • Prokuratora prowadzącego śledztwo lub nadzorującego dochodzenie przeciwko osobie tymczasowo aresztowanej – do momentu skierowania do Sądu aktu oskarżenia

  • Sędziego  – po wniesieniu do Sądu aktu oskarżenia.

Wraz ze skierowaniem do Sądu aktu oskarżenia Prokurator przekazuje do dyspozycji Sądu osobę tymczasowo aresztowanego. Z tą chwilą wszelkie decyzje dotyczące aresztowanego, w tym decyzje o zgodzie na widzenia podejmuje Sąd.

Prokurator lub Sędzia  wyrażając zgodę na widzenie, wydaje zarządzenie, które nie wymaga uzasadnienia i nie podlega zaskarżeniu. Natomiast na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na widzenie z osobą najbliższą, zgodnie z art. 217 § 1c kodeksu karnego wykonawczego, zarówno aresztowanemu jak i tej osobie przysługuje zażalenie.

Jeżeli zarządzenie o odmowie zgody na widzenie wydał Prokurator, wówczas zażalenie przysługuje do Prokuratora nadrzędnego. Jeśli zgody na widzenie odmówił Sędzia wówczas zażalenie należy wnieść do do Sądu, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany. 

Odmowa wyrażenia zgody na widzenie aresztowanego z osobą dla niego najbliższą może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w art. 217 § 1b kodeksu karnego wykonawczego tzn. wtedy, gdy:

  • zachodzi uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane w celu bezprawnego utrudnienia postępowania karnego

lub

  • zachodzi uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane do popełnienia przestępstwa, w szczególności tymczasowo aresztowany będzie namawiał odwiedzającego  do popełnienia przestępstwa.

Sędzia albo Prokurator, podejmując decyzję o odmowie wyrażenia zgody na widzenie z aresztowanym, ma obowiązek wykazania, że te okoliczności są realne i w pełni uzasadnione. W praktyce oznacza to, że nie można powoływać się jedynie na hipotetyczną możliwość wystąpienia takich warunków uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na widzenie.

Osobie tymczasowo aresztowanej przysługuje prawo, do co najmniej jednego widzenia w miesiącu z osobą należącą do kręgu osób najbliższych.

Zgodnie z paragrafem 23 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania z 25 sierpnia 2003 r., (Dz.U. Nr 152, poz. 1494) widzenie trwa 60 minut. W uzasadnionych przypadkach Dyrektor Aresztu Śledczego może indywidualnie zezwolić na przedłużenie czasu widzenia lub udzielenie tymczasowo aresztowanemu więcej niż jednego widzenia w tym samym dniu. W widzeniu mogą uczestniczyć nie więcej niż dwie osoby pełnoletnie.

W myśl art. 217 § 2 kodeksu karnego wykonawczego widzenia odbywają się pod nadzorem funkcjonariusza Służby Więziennej w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt tymczasowo aresztowanego z osobą odwiedzającą. Od tej zasady prawo wykonawcze przewiduje wyjątki. Organ, do którego dyspozycji pozostaje aresztowany (Sędzia albo Prokurator) może wydać zezwolenie na widzenie umożliwiające bezpośredni kontakt tymczasowego z osobą odwiedzającą. Wtedy osadzony może spożywać artykuły żywnościowe i napoje zakupione na terenie aresztu śledczego przez osoby odwiedzające.

Autor: aplikant adwokacki Patrycja Ponikowska

Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Jak uzyskać zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym?

  1. Drodzy Czytelnicy
    Zachęcam Was do komentowania tego artykułu oraz zadawania pytań, jakie Wam się nasuną po jego przeczytaniu.
    Na wszystkie pytania postaram się odpowiedzieć.
    Jednocześnie zapewniam, że szanuję Wasza prywatność. Adres e-mail z jakiego wyślecie pytanie lub komentarz do artykułu nie zostanie wyświetlony.
    Pozdrawiam
    Aplikant Adwokacki Bartosz Nadwodny

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


9 − 7 =

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>