Do którego Sądu należy złożyć wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niezasadne zarządzenie wykonania kary?

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niezasadnego zarządzenia wykonania kary powinieneś złożyć do sądu okręgowego, w którego obszarze właściwości wydano postanowienie o zarządzeniu wykonania kary w pierwszej instancji.

Dla przykładu:

Jeżeli Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie wydał wobec Ciebie wyrok 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat próby, lecz w późniejszym czasie – Sąd ten zarządził wobec Ciebie wykonanie tej kary z niesłusznych względów, to sądem właściwym do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę właściwy będzie Sąd Okręgowy w Warszawie.

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niezasadnego zarządzenia wykonania kary przysługuje Ci nie tylko w przypadku zarządzenia wykonania kary, której wykonanie warunkowo zawieszono, lecz także w przypadku zarządzenia wykonania reszty kary pozbawienia wolności, z której zostałeś warunkowo przedterminowo zwolniony.

Dla przykładu:

Jeżeli na mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie zostałeś skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności, po odbyciu kary Sąd Okręgowy Warszawa – Praga wydał wobec Ciebie postanowienie o udzieleniu zgody na warunkowe przedterminowe zwolnienie Cię z odbycia reszty kary, lecz w późniejszym czasie – Sąd ten wydał postanowienie o odwołaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia wobec Ciebie z niesłusznych względów, to sądem właściwym do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku o o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę właściwy będzie Sąd Okręgowy Warszawa – Praga.

Jeżeli nie jesteś pewien, który sąd będzie właściwy do rozpoznania Twojej sprawy, możesz:

  • zasięgnąć informacji na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości

  • zadzwonić do biura obsługi interesantów Sądu, który wydał rozstrzygnięcie w Twojej sprawie w I instancji, pytając o właściwy miejscowo sąd okręgowy.

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie możesz złożyć:

  • drogą pocztową – wysyłając go na adres właściwego sądu;

  • osobiście – składając go na biurze podawczym.

Powinieneś wiedzieć, że sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zarządzenie wykonania kary są rozpoznawane w pierwszej kolejności. Z mojego doświadczenia wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy dostaniesz już po ok 1 – 2 miesiącach od złożenia przez Ciebie wniosku. Nie są to też długie postępowania – zwykle kończą się na 2 terminach, co oczywiście – w razie przychylenia się Sądu do Twojego wniosku – przekłada się bezpośrednio na szybkość faktycznego uzyskania przez Ciebie środków finansowych.

Autor: Adwokat Małgorzata Fil

kontakt: tel. 508 149 706 oraz 697 053 659

mail: biuro@adwokat- stelmaszczyk oraz fil@adwokat-stelmaszczyk.pl

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Do którego Sądu należy złożyć wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niezasadne zarządzenie wykonania kary?

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niezasadnego zarządzenia wykonania kary powinieneś złożyć do Sądu Okręgowego, w którego obszarze właściwości wydano postanowienie o zarządzeniu wykonania kary w pierwszej instancji.

Dla przykładu:

Jeżeli Sąd Rejonowy dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie wydał wobec Ciebie wyrok 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat próby, lecz w późniejszym czasie – Sąd ten zarządził wobec Ciebie wykonanie tej kary z niesłusznych względów, to sądem właściwym do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę właściwy będzie Sąd Okręgowy w Warszawie.

Wniosek o o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niezasadnego zarządzenia wykonania kary przysługuje Ci nie tylko w przypadku zarządzenia wykonania kary, której wykonanie warunkowo zawieszono, lecz także w przypadku zarządzenia wykonania reszty kary pozbawienia wolności, z której zostałeś warunkowo przedterminowo zwolniony.

Dla przykładu:

Jeżeli na mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie zostałeś skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności, po odbyciu kary Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wobec Ciebie postanowienie o udzieleniu zgody na warunkowe przedterminowe zwolnienie Cię z odbycia reszty kary, lecz w późniejszym czasie – Sąd ten wydał postanowienie o odwołaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia wobec Ciebie z niesłusznych względów, to sądem właściwym do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku o o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę właściwy będzie Sąd Okręgowy w Warszawie.

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie możesz złożyć na dwa sposoby:

  • drogą pocztową – wysyłając go na adres właściwego sądu;

  • osobiście – składając go na biurze podawczym.

Powinieneś wiedzieć, że sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zarządzenie wykonania kary są rozpoznawane w pierwszej kolejności. Z mojego doświadczenia wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy dostaniesz już po ok 1 – 2 miesiącach od złożenia przez Ciebie wniosku. Nie są to też długie postępowania – zwykle kończą się na 2 terminach, co oczywiście – w razie przychylenia się Sądu do Twojego wniosku – przekłada się bezpośrednio na szybkość faktycznego uzyskania przez Ciebie środków finansowych.

Autor: Adwokat Małgorzata Fil

kontakt: tel. 508 149 706 oraz 697 053 659

mail: biuro@adwokat- stelmaszczyk oraz fil@adwokat-stelmaszczyk.pl

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Gdzie należy złożyć wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niezasadne tymczasowe aresztowanie?

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niezasadnego tymczasowego aresztowania powinieneś złożyć do sądu okręgowego, w którego obszarze właściwości wydano postanowienie o umorzeniu wobec Ciebie postępowania karnego.

Dla przykładu:

Jeżeli zostałeś aresztowany na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa – Mokotów to sądem właściwym do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę właściwy będzie Sąd Okręgowy w Warszawie.

Jeżeli nie jesteś pewien, który sąd będzie właściwy do rozpoznania Twojej sprawy, możesz:

  • zasięgnąć informacji na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości,

  • zadzwonić do biura obsługi interesantów Prokuratury, która wydała postanowienie o umorzeniu wobec Ciebie postępowania, pytając o właściwy miejscowo sąd okręgowy.

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie możesz złożyć:

  • drogą pocztową – wysyłając go na adres właściwego sądu;

  • osobiście – składając go na biurze podawczym.

Po złożeniu przez Ciebie wniosku, sprawie zostanie nadana sygnatura. Aby dowiedzieć się pod jaką sygnaturą została zarejestrowana Twoja sprawa, możesz zadzwonić do biura obsługi interesanta właściwego sądu, podając swoje imię i nazwisko lub ustalić osobiście w sądzie.

Po otrzymaniu sygnatury przewodniczący wydziału karnego wyznaczy sędziego, który będzie rozpoznawał Twoją sprawę.

Powinieneś wiedzieć, że sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niezasadne tymczasowe aresztowanie są rozpoznawane w pierwszej kolejności. Z mojego doświadczenia wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy dostaniesz już po ok 1 – 2 miesiącach od złożenia przez Ciebie wniosku. Nie są to też długie postępowania – zwykle kończą się na 2 terminach, co oczywiście – w razie przychylenia się Sądu do Twojego wniosku – przekłada się bezpośrednio na szybkość faktycznego uzyskania przez Ciebie odszkodowania i zadośćuczynienia.

Autor: Adwokat Małgorzata Fil

kontakt:tel. 508 149 706 oraz 697 053 659

mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl oraz fil@adwokat-stelmaszczyk.pl

 

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Do którego Sądu należy złożyć wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niezasadne skazanie?

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niezasadnego skazania powinieneś złożyć do sądu okręgowego, w którego obszarze właściwości wydano wyrok w I instancji.

Dla przykładu:

Jeżeli zostałeś skazany w I instancji przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Woli w Warszawie to sądem właściwym do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę właściwy będzie Sąd Okręgowy w Warszawie.

Jeżeli Twoja sprawa była rozpoznawana w I instancji przez sąd okręgowy – wówczas sąd, który wydał wobec Ciebie orzeczenie w pierwszej instancji pozostaje właściwy do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku.

Wniosek możesz złożyć:

      • drogą pocztową – wysyłając go na adres właściwego sądu;

      • osobiście – składając go na biurze podawczym.

Po złożeniu przez Ciebie wniosku, sprawie zostanie nadana sygnatura akt. Sygnaturę akt możesz ustalić telefonicznie lub osobiście w biurze obsługi interesanta właściwego sądu, podając swoje imię i nazwisko.

Powinieneś wiedzieć, że sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne skazanie są rozpoznawane w pierwszej kolejności. Z mojego doświadczenia wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy dostaniesz już po ok 1 – 2 miesiącach od złożenia przez Ciebie wniosku. Nie są to też długie postępowania – zwykle kończą się na 2 terminach, co oczywiście – w razie przychylenia się Sądu do Twojego wniosku – przekłada się bezpośrednio na szybkość faktycznego uzyskania przez Ciebie środków finansowych w postaci odszkodowania i zadośćuczynienia.

Autor: Adwokat Małgorzata Fil

kontakt:tel. 508 149 706 oraz 697 053 659

mail: biuro@adwokat-stelmaszczyk.pl oraz fil@adwokat-stelmaszczyk.pl

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Do którego Sądu należy złożyć wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niezasadne podjęcie postępowania warunkowo umorzonego?

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wyniku niewątpliwie niezasadnego podjęcia postępowania wcześniej warunkowo umorzonego powinieneś złożyć do sądu okręgowego, w którego obszarze właściwości wydano wyrok w I instancji.

Dla przykładu:

Jeżeli Sąd Rejonowy dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie wydał wobec Ciebie wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne za jazdę w stanie nietrzeźwości, lecz w późniejszym czasie – Sąd ten podjął wobec Ciebie to postępowanie z niesłusznych względów, to sądem właściwym do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę właściwy będzie Sąd Okręgowy w Warszawie.

Jeżeli jednak nie jesteś pewien, który sąd będzie właściwy do rozpoznania Twojej sprawy, możesz:

  • zasięgnąć informacji na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości

  • zadzwonić do biura obsługi interesantów Sądu, który wydał rozstrzygnięcie w Twojej sprawie w I instancji, pytając o właściwy miejscowo sąd okręgowy.

Jeżeli Twoja sprawa była rozpoznawana w I instancji przez sąd okręgowy – wówczas sąd, który wydał wobec Ciebie orzeczenie w pierwszej instancji pozostaje właściwy do rozpoznania złożonego przez Ciebie wniosku.

Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę możesz złożyć na dwa sposoby:

  • drogą pocztową – wysyłając go na adres właściwego sądu;

  • osobiście – składając go na biurze podawczym.

Po złożeniu przez Ciebie wniosku, sprawie zostanie nadana sygnatura akt. Aby ustalić się pod jaką sygnaturą została zarejestrowana Twoja sprawa, zadzwoń do biura obsługi interesanta właściwego sądu, podając swoje imię i nazwisko.

Powinieneś wiedzieć, że sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne podjęcie warunkowo umorzonego postępowania są rozpoznawane w pierwszej kolejności. Z mojego doświadczenia wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy dostaniesz już po ok 1 – 2 miesiącach od złożenia przez Ciebie wniosku. Nie są to też długie postępowania – zwykle kończą się na 2 terminach, co oczywiście – w razie przychylenia się Sądu do Twojego wniosku – przekłada się bezpośrednio na szybkość faktycznego uzyskania przez Ciebie środków finansowych tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia.

Autor: Adwokat Małgorzata Fil

kontakt: tel. 508 149 706 oraz 697 053 659

mail: biuro@adwokat- stelmaszczyk oraz fil@adwokat-stelmaszczyk.pl

Opublikowano artykuły | Skomentuj

Nowelizacja przepisów k.k.w.-zmiany wchodzące w życie z dniem 1 lipca 2015 r.

Odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności ze względu na przekroczenie w skali kraju ogólnej pojemności zakładów karnych lub aresztów śledczych

Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 396), która wchodzi w życie 1 lipca 2015 r. dodano do k.k.w. art. 151 § 2 k.k.w.

Ustawodawca w art. 151 § 2 k.k.w. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r. wprowadził dotychczas nieznaną podstawę do odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności ze względu na przekroczenie liczby osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych w skali kraju ogólnej pojemności w/w zakładów.

Czytaj dalej

Opublikowano artykuły | Otagowano , , | 10 komentarzy

Nowelizacja przepisów k.k.w. zmiany wchodzące w życie z dniem 1 lipca 2015 r.

Grupy ryzyka powrotu do przestępstwa skazanych oddanych pod dozór kuratora zawodowego lub społecznego

Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 396), która wchodzi w życie 1 lipca 2015 r. dodano art. 169 b do k.k.w.

Celem wprowadzenia trzech grup ryzyka powrotu do przestępstwa było zapewnienie optymalnego oddziaływania na osoby wobec których sprawowany jest dozór oraz zastosowanie najbardziej właściwej metody kontroli.

Ustawodawca przewidział trzy grupy ryzyka powrotu do przestępstwa:

a)grupa obniżonego ryzyka (A)

b)grupa podstawowa (B)

c)grupa podwyższonego ryzyka (C )

Do grupy obniżonego ryzyka (A) będą kwalifikowane osoby wobec których orzeczono warunkowe umorzenie postępowania, osoby dotychczas niekarane których właściwości i warunki osobiste i środowiskowe, dotychczasowy sposób życia oraz których zachowanie po popełnieniu przestępstwa uzasadniają przekonanie, że będą one w okresie próby przestrzegać porządku prawnego, a w szczególności nie popełnią ponownie przestępstwa.

Ustawodawca przewidział także możliwość, by –w szczególnie uzasadnionych przypadkach- kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej lub sędzia może zakwalifikować skazanego spełniającego przesłanki grupy podstawowej (B) do grupy obniżonego ryzyka (A)

Do grupy podstawowej (B) będą kwalifikowane osoby, które nie spełniają przesłanek grupy obniżonego ryzyka (A) ani grupy podwyższonego ryzyka (C).

Również tutaj ustawodawca przewidział możliwość, by w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza wobec postępu procesu resocjalizacji sędzia mógł zakwalifikować do grupy podstawowej (B) osoby spełniające przesłanki grupy podwyższonego ryzyka (C).

Do grupy grupy podwyższonego ryzyka (C) będą kwalifikowani skazani w warunkach art. 64 § 1 i § 2 k.k. (recydywa jednokrotna, multirecydywa), skazani ,którzy po wydaniu wyroku lub w okresie próby popełnili podobne przestępstwo podobne, osoby uzależnione skazane za przestępstwo pozostające w związku z używaniem alkoholu, środka odurzającego lub innego podobnie działającego środka, skazanych za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, a także za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej popełnione w związku z zakłóceniem czynności psychicznych o podłożu seksualnym innym niż choroba psychiczna, skazanych z zaburzeniami psychicznymi, jeżeli zaburzenia te miały związek z popełnieniem przestępstwa, skazanych w związku ze stosowaniem przemocy w rodzinie, którzy pozostają z osobą pokrzywdzoną we wspólnym gospodarstwie domowym w okresie próby, z wyłączeniem osób, wobec których zastosowano warunkowe umorzenie postępowania, skazanych związanych z subkulturami przestępczymi lub grupami mającymi związek ze środowiskiem przestępczym, skazanych, którzy wymagają intensywnych działań w okresie próby ze względu na dotychczasowych karalność, sposób życia, właściwości osobiste i zachowanie w okresie próby, w tym stopień wykonania orzeczonych obowiązków, albo ze względu na inne okoliczności.

W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. wskazano, iż celem wprowadzenia art. 169b było stworzenie mechanizmu uniemożliwiającego dowolne rozdzielanie spraw pomiędzy kuratorów zawodowych i społecznych. Ratio legis tego rozwiązania zakłada powierzanie dozorów skazanych z grupy C najlepiej wyspecjalizowanym, posiadającym odpowiednie doświadczenie praktyczne kuratorom zawodowym.

Autor: apl. adw. Aleksandra Kurowska-Wójcik

Opublikowano artykuły | Otagowano , , | Skomentuj

Nowelizacja przepisów k.k.w. – zmiany wchodzące w życie z dniem 1 lipca 2015 r.

 

Kontrowersje wokół wprowadzenia art. 12a k.k.w.

Wprowadzenie ustawą z dnia 20.02.2015 r. (Dz.U.z 2015 r. poz. 396) art. 12a do k.k.w. wymusiło także konieczność odpowiedniej nowelizacji przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych przede wszystkim w przedmiocie zmiany definicji ustawowej dłużnika i wierzyciela.

Powyższe budzi uzasadnione wątpliwości z punktu widzenia m.in. ochrony danych osobowych.

Przede wszystkim ratio legis ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnieniu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych było gromadzenie informacji gospodarczych dotyczących stosunków cywilnych. W domyśle zaś chodziło o wprowadzenie skutecznego mechanizmu chroniącego konsumentów, a także przedsiębiorców przed nierzetelnymi kontrahentami.  A zatem biura informacji gospodarczej miały gromadzić informacje ściśle związane z wiarygodnością płatniczą, ale w zakresie stosunków cywilnych.

Tymczasem np. grzywna to zobowiązanie o charakterze publicznoprawnym. Zgodnie z art. 27 ust.1 ustawy o ochronie danych osobowych do danych osobowych szczególnie chronionych należą m.in. informacje o skazaniu, orzeczenia  o ukaraniu etc.  Nadto skazany, który nie uiści w terminie orzeczonej w stosunku do niego kary grzywny nie może być pojmowany jako kontrahent nierzetelny z punktu widzenia obrotu gospodarczego.

Sama znowelizowana definicja „dłużnika będącego konsumentem” wyrażona w art. 2 ust.2 pkt 3 ustawy o udostępnieniu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. nakazująca uznawać za „dłużnika będącego konsumentem” : „osobę fizyczną, o której mowa w art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 i 827 oraz z 2015 r. poz. 4), osobę zobowiązaną do świadczeń alimentacyjnych, o której mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228, z późn. zm.), rodzica zobowiązanego do ponoszenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332), a także zobowiązanego do uiszczenia grzywny, również orzeczonej jako kara zastępcza, nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, kwoty pieniężnej stanowiącej przedmiot przepadku, kosztów sądowych lub pieniężnej kary porządkowej na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego wydanego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie” wskazuje, na głęboki rozdźwięk pomiędzy pierwotnym ratio legis utworzenia biur informacji gospodarczej, a próbą- nijako na siłę- dostosowania w/w ustawy do nowelizacji k.k.w.

Podobnie zastrzeżenia można poczynić do definicji wierzyciela (art. 2 ust.2 pkt 4 w/w ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r.) za którego w ustawodawca nakazuje także uznawać: „sąd w postępowaniu dotyczącym wykonania prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo lub wykroczenie, wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, postanowienia o kosztach sądowych albo postanowienia o nałożeniu pieniężnej kary porządkowej

Powyższe prowadzi w konsekwencji do gromadzenia w bazie danych biur informacji gospodarczych informacji o długach różnego rodzaju tj. zarówno wynikających ze stosunków cywilnoprawnych jak i zobowiązań publicznoprawnych. Biorąc pod uwagę znaczną „wrażliwość” danych osobowych dotyczących m.in.  skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym stosowanie w praktyce art. 12a k.k.w. począwszy od dnia 1 lipca 2015 r. może budzić wiele kontrowersji.

Autor: apl.adw. Aleksandra Kurowska-Wójcik

Opublikowano artykuły | Otagowano , , , , | Skomentuj

Nowelizacja przepisów k.k.w. – zmiany wchodzące w życie z dniem 1 lipca 2015 r.

Przekazywanie informacji o nieuiszczeniu przez skazanego kary grzywny, nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, kwoty stanowiącej przedmiot  przepadku, kosztów sądowych, kary pieniężnej porządkowej przez sąd do biur informacji gospodarczej (BIG) 

Na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz.396) dodano do ustawy Kodeks Karny Wykonawczy art. 12a stanowiący, iż w wezwaniu do uiszczenia grzywny, również orzeczonej jako kara zastępcza, nawiązki na rzecz Skarbu Państwa, kwoty pieniężnej stanowiącej przedmiot przepadku, kosztów sądowych lub kary pieniężnej porządkowej na podstawie prawomocnego orzeczenia sadowego wydanego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie należy też pouczyć o tym, że w razie nieuiszczenia tych należności w całości w terminie wynikającym z przepisów k.k.w. sąd przekaże do biur informacji gospodarczej  informację gospodarczą o powstaniu tej zaległości. Taką informację sąd jest zobligowany przekazać niezwłocznie. Przekazując powyższe informacje sąd wykonywać będzie obowiązki wierzyciela.

Powyższe oznacza, iż sąd nie będzie mógł odstąpić od przekazania powyższej informacji nawet w wyjątkowych sytuacjach. Ustawodawca bowiem nakłada na sąd obowiązek (musi, a nie może) przekazywania informacji o powstaniu zaległości niezwłocznie po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia danej należności.

W uzasadnieniu projektu zmian podnoszono, że celem wprowadzenia takiego rozwiązania jest przede wszystkim zmotywowanie zobowiązanych do uiszczenia należności w terminie.

Zmiana wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r.

Autor: apl.adw. Aleksandra Kurowska-Wójcik

Opublikowano artykuły | Otagowano , , , , , | Skomentuj

Odwołanie rozłożenia kary grzywny na raty

Przesłanki odwołania kary grzywny na raty

Ustawodawca w art. 50 k.k.w przewidział dwie podstawy odwołania rozłożenia kary grzywny na raty:

  1. podstawa obligatoryjna (tj. Sąd musi) odwołania rozłożenia kary grzywny na raty zachodzi jeżeli ujawnią się nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia.

A zatem Sąd będzie zobligowany do wydania postanowienia o odwołaniu rozłożenia kary grzywny na raty jeśli po wydaniu postanowienia o rozłożeniu kary grzywny na raty ujawnią się takie okoliczności, które będą wskazywać na brak zasadności uprzedniego rozstrzygnięcia- np. okaże się, iż skazany dysponował w dacie wydania postanowienia o rozłożeniu kary grzywny na raty wystarczającym majątkiem i mógł jednorazowo uiścić całą grzywnę.

  1. podstawa fakultatywna (tj. Sąd może, ale nie musi) odwołania rozłożenia kary grzywny na raty zachodzi wówczas, gdy skazany uchybił terminowi płatności choćby jednej raty, chyba, że wykaże, iż nastąpiło to z przyczyn od niego niezależnych. Tym samym ustawodawca wprowadza domniemanie, iż uchybienie płatności nastąpiło z przyczyn zależnych od skazanego.

 

A zatem Sąd może wydać postanowienie o odwołaniu rozłożenia kary grzywny na raty jeśli skazany uchybił terminowi płatności choćby jednej raty ( przy czym w doktrynie wskazuje, że nie spłacenie całej raty w terminie a tylko jej części również stanowi podstawę fakultatywną do wydania postanowienia o odwołaniu rozłożenia kary grzywny na raty).

Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Lublinie: o prawidłowym wywiązywaniu się z obowiązku uiszczania grzywny w częściach można mówić jedynie wówczas, gdy skazany płaci je w terminie i w wysokości ustalonych w postanowieniu o rozłożeniu grzywny na raty. Każde odstępstwo od treści orzeczenia w tym przedmiocie dokonane samodzielnie przez skazanego jest równoznaczne z uchybieniem terminowi płatności raty[…]” (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2012 r., LEX 121084)

Odwołania rozłożenia kary grzywny na raty skazany może uniknąć jedynie, gdy wykaże, iż uchybienie terminowi płatności raty nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.  W orzecznictwie słusznie wskazuje się, iż: „przepis art. 50 § 2 k.k.w. zawiera domniemanie, iż uchybienie w płatności raty grzywny następuje z przyczyn zależnych od skazanego. Sąd nie musi zatem z urzędu ustalać przyczyn tego uchybienia i ma prawo odwołać rozłożenie grzywny na raty w oparciu tylko o stwierdzony fakt jego zaistnienia. W tym zakresie sąd ma jedynie obowiązek dopełnić wszystkich wymogów procesowych, które umożliwiają skazanemu obronę przez wykazanie, że nie płacił rat z przyczyn od siebie niezależnych. Ciężar dowodu co do przyczyn uchybienia płatności rat grzywny spoczywa więc na skazanym.” (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt II AKzw 880/11).

A zatem to skazany jest zobowiązany do wskazania Sądowi okoliczności i odpowiednich dowodów potwierdzających, iż uchybienie w płatności rat nastąpiło z przyczyn od niego zależnych tj. np. z powodu zdarzeń losowych (których skazany nie mógł przewidzieć), choroby (w szczególności długotrwałej, skutkującej np. obniżeniem wynagrodzenia/dochodów etc.), utraty pracy etc.

Słusznie wskazuje się w orzecznictwie, iż: „za nieodwoływaniem rozłożenia grzywny na raty nie może przemawiać ogólne twierdzenie skazanego, iż jego rodzina boryka się problemami finansowymi. Trudna sytuacja materialna skarżącego rozważana była już w chwili wydania orzeczenia o rozłożeniu grzywny na raty i stanowiła jego podstawę. Wydając orzeczenie o rozłożeniu grzywny na raty, sąd posiadał również informację dotyczącą obowiązku odbycia przez skazanego kary pozbawienia wolności. Ponowne uwzględnienie i odmienna ocena powyższych okoliczności w postępowaniu w przedmiocie odwołania rozłożenia kary grzywny na raty nie jest dopuszczalna. Fakt osadzenia w zakładzie karnym oraz stanowiący jego typową konsekwencję fakt pogorszenia się sytuacji materialnej osób dla skazanego najbliższych, nie mogą być zakwalifikowane do okoliczności od skazanego niezależnych. Stanowią one bowiem konsekwencję popełnienia przez niego przestępstwa, a więc świadomego i dobrowolnego naruszenia przepisów prawa karnego.” (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt II AKzw 880/11).

Tryb odwołania rozłożenia kary grzywny na raty

Postanowienie w przedmiocie odwołania rozłożenia kary grzywny na raty następuje na posiedzeniu, o którym strony nie muszą być powiadomione. Powyższe postanowienie jest zaskarżalne  zażaleniem.

Konsekwencje odwołania rozłożenia kary grzywny na raty

W przypadku, gdy postanowienie o odwołaniu rozłożenia kary grzywny na raty stanie się prawomocne (tzn. po upływie terminu na wniesienie środka zaskarżenia w postaci zażalenia lub na skutek utrzymania w mocy postanowienia po rozpoznaniu przez Sąd w/w środka) postępowanie wykonawcze będzie z powrotem kontynuowane.  A zatem możesz się spodziewać otrzymania wezwania do zapłaty. Jak wynika z mojego doświadczenia takie wezwanie może być skierowane do Ciebie zarówno w odrębnym piśmie już po uprawomocnieniu się postanowienia o odwołaniu rozłożenia kary grzywny na raty, jak i może być zamieszczone w samym w/w postanowieniu.

Nadto Sąd może rozważyć, zamiast wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wydanie postanowienia o zarządzeniu wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności np. gdy z analizy sytuacji skazanego wynika, iż przeprowadzenie egzekucji byłoby niecelowe.

Autor: apl.adw. Aleksandra Kurowska – Wójcik

 

 

Opublikowano artykuły | Otagowano , , | Skomentuj